(sursilvan) Avon duas jamnas essan mia partenaria ed jeu stai en vacanzas a Lucca, ella Toscana. Suenter che nus vein retratg nossa combra, essan nus semess sin via per explorar il marcau. Ed igl ei buc iu ditg che nus eran lu per schabetg amiez in fiera da fluras sin in dils plazs principals da Lucca. – Ei era ina mar da colurs: rosas, geranis, petunias e bia autras fluras en las pli differentas colurs. Ils carstgauns stevan eri, contemplavan la gronda purschida ni gudevan semplamein quella atmosfera speciala. – Igl era la «fiera dei fiori da Santa Zita», pia ina fiera nua ch’il marcau seregurdava da sia patruna, la sontga Zita da Lucca.
Entochen lu vevel jeu aunc mai udiu enzatgei da quella sontga. Mo sia historia ha lu enzaco tuttina plidentau mei, era sche la veta da sontga Zita ei stada tut autra che spectaculara: negins gronds plaids e negins acts heroics. Ella era ina sempla fumitgasa. – Sia veta consisteva da lavur, da far cumissiuns e dad esser cheu per ses signurs. Ed era sche quella lavur ha duvrau bia temps ed era in grond buordi, ha Zita mai emblidau ils paupers. – Ina legenda metta quei sil punct: In di ha ella priu paun per purtar quei als paupers. Cura ch‘il signur ha plidentau ella, tgei ch‘ella porti leu en siu scussal, duei ella haver detg: «Fluras». E cura ch‘ella ha aviert il scussal, eran veramein fluras leu. – A quella legenda regorda aunc oz la fiera da fluras a Lucca.
Nus regalein fluras a nossas mummas e schein engraziel. Quei ei forsa ina pintga gesta per far veseivel tut il bien che schabegia savens el zuppau.
Sche quella miracla da fluras ha propi giu liug aschia, ei per mei buc aschi decisivs. Pli impurtont ei per mei il messadi che stat davostier e che ha era ina certa actualitad per questa dumengia, il di dalla mumma. – Nus regalein fluras a nossas mummas e schein engraziel. Quei ei forsa ina pintga gesta per far veseivel tut il bien che schabegia savens el zuppau. Tgi vesa adina co las mummas ein di per di cheu per nus? Tgei lavur ch’ellas fan; ch’ellas teidlan nus ed han quitau per nus? – Tut quei schabegia buc ella glisch dalla gronda tribuna mundiala! Plitost el zuppau!
Aschia ha Zita viviu. Ed aschia vivan bia mummas. Forsa schai en quei la vera «miracla da fluras»: che ord quei che las mummas dattan – temps, attenziun, carezia – crescha enzatgei bi, savens discusamein, mo tuttina effectiv. – Raschun avunda per engraziar, cun in bien plaid, ina gesta ni in matg fluras.