(sursilvan) Ils davos dis ei nossa natira sevestgida da niev. La primavera semuossa da sia pli biala e ferma vart. Dapertut nova veta. Ina forza nundescrivibla. Brumbels e fluras, pastg e caglioms. Tut che crescha e prosperescha. La natira para da saver cura ch’igl ei uras pil grond resvegl. Igl ei ina miracla. E quei onn per onn.
Quella miracla dalla primavera selai era cumparegliar cul carstgaun. Miu um ed jeu havein survegniu quater affons – tuts ein denter esser affon e vegnir carschius. Pigl esser genitur dat ei negin temps da preparaziun ni emprendissadi. Pass per pass cresch’ins en quella rolla. Magari cun malsegirtads, palpond ed encurend. E magari semplamein cun gronda fidonza ch’ei gartegi. Nos quater affons han mintgin in’atgna persunalitad e mintgin ei sin si’atgna via.
Ella bibla anflein nus in bi exempel pigl esser genitur. Giusep e Maria, ils geniturs da Jesus, vegnan bein savens en situaziuns ch’els capeschan buc. Ina tala situaziun da clav capeta duront ils treis dis, cura ch’els enqueran lur fegl ed anflan el finalmein el tempel denter ils docturs dalla lescha ed ils scolai. Jesus ei leu nua ch’el s’auda, mo buca leu nua ch’els han spitgau el. Maria tschenta damondas. E tut quei ch’ella capescha buc, salva ella en siu cor. Gest cheu semuossa enzatgei fetg essenzial: Sco geniturs stuein nus buca haver l’ambiziun d’haver tut sut controlla e d’esser perfetgs. Pli impurtont eis ei d’adina puspei sentir e tgirar la relaziun tier nos affons, en fidonza e carezia. Esser autentics e verdeivels ei pli impurtont per nus geniturs che dad esser senza sbagls.
Pigl esser genitur dat ei negin temps da preparaziun ni emprendissadi. Pass per pass cresch’ins en quella rolla. Magari cun malsegirtads, palpond ed encurend. E magari semplamein cun gronda fidonza ch’ei gartegi.
Geniturs dattan a lur affons ragischs ed alas. Las ragischs dattan tegn e muossan adina puspei danunder ch’ins vegn. Las alas dattan libertad e la pusseivladad da sgular ora el mund, dad ir l’atgna via. Affons drovan buns e concrets exempels da veta. Els audan co nus discurrin in cun l’auter, els vesan co nus agin in cun l’auter, els sentan nossa carezia e nossa fidonza.
Gest sco la natira drova tut temps da crescher, flurir e madirar. Aschia eis ei era tier nus carstgauns. Negin vegness sin l’idea da trer vid ina plontina per far crescher ella pli spert. Cun buna tgira, temps, spazi, nutriment, pazienzia e perseveronza, aua e glisch, astg’ins sefidar che la veta anfla sia via.
Nos affons drovan tegn e libertad el medem mument. Vischinonza e spazi. In di lura, cura ch’els ein madirs, van els viadora el mund, en lur atgna veta. Lu vesein nus tgei ch’ei madirau e carschiu, cunzun sche las ragischs ein fermas ed ein carschidas sin bien sulom. Nus savein buca tener tut en nos mauns. Nus astgein denton sefidar che Dieus accumpogni vinavon nos affons sin lur vias. Nus astgein surdar nos affons els mauns da Diu.
